fa jalali 1403 10 1 gregorian 2025 1 1 1 2 online 1 fulltext

fa ارزیابی ارتباط افزایش فاصله QT با بیماری کبد چرب غیرالکلی زمینه و هدف: بیماری کبد چرب غیرالکلی (NAFLD) شیوع نسبتاً بالایی داشته و با عوارض متعددی همراه است. یکی از عوارض مهم آن که پیامد مرگ‌ومیر را نیز در پی دارد، عوارض قلبی‌عروقی است. مطالعات پیرامون ارتباط NAFLD با اختلالات ریتم قلب اندک است. در این مطالعه ارتباط افزایش فاصله QT با NAFLD مورد بررسی قرار گرفته است. روش: در این مطالعه تحلیلی- مقطعی، 200 نفر از بیماران مراجعه­کننده جهت انجام سونوگرافی کبد در بیمارستان شریعتی تهران در سال 1402، طبق معیارهای ورود، به روش در دسترس انتخاب شدند. اطلاعات دموگرافیک، نتایج آزمایشگاهی و فواصل QTc بین افراد مبتلا و غیرمبتلا به NAFLD مورد مقایسه قرار گرفت. یافته‌ها: در این مطالعه، 69 نفر (5/34 درصد)، مبتلا به NAFLD بودند که از این بین، 56 نفر (1/81 درصد) مبتلا به نوع خفیف و 13 نفر (9/19 درصد)، مبتلا به نوع متوسط آن بودند. میانگین و انحراف معیار QTc در بیماران مبتلا به NAFLD در مقابل افراد غیرمبتلا، با تفاوت معنی­داری بالاتر بود (39/14 ± 46/446 در مقابل 49/14 ± 58/427 میلی ثانیه و 001/0 < p). شیوع QTc افزایش­یافته در بیماران مبتلا به NAFLD با تفاوت معنی‌داری بالاتر از افراد غیرمبتلا بود (9/73 در مقابل 4/21 درصد و 001/0 < p). پس از تعدیل متغیرهای مستقل و زمینه­ای موجود، فاصله QTc طولانی، ارتباط معنی­دار و مثبتی با ابتلا به NAFLD داشت (001/0 < p ، 86/4 – 21/1 :CI 95 درصد و 48/1 = OR). نتیجه‌گیری: با توجه به ارتباط افزایش فاصله QT با ابتلا به NAFLD، می­توان با اقدامات و برنامه‌های مناسب خطر ابتلا به عوارض بیشتر را در بیماران در معرض خطر بالاتر کاهش داد و جهت انجام مداخلات مورد نیاز، برنامه‌ریزی کرد تا با پیشگیری به­موقع، از ایجاد عوارض ناگوار جلوگیری شود.   Background: Non-alcoholic fatty liver disease (NAFLD) has a relatively high prevalence and is associated with numerous complications. Cardiovascular complications are significant, as they can lead to mortality. Limited studies are available on the association between NAFLD and cardiac rhythm disorders. In this study, the association between prolonged QT interval with NAFLD was investigated. Methods: This analytical-cross-sectional study involved 200 patients who were referred for liver ultrasound at Shariati Hospital in Tehran in 2023 were selected according to the inclusion criteria. Demographic information, laboratory results and QTc intervals were compared between individuals with and without NAFLD. Results: The findings revealed that 69 individuals (34.5%) had NAFLD, with 56 (81.1%) classified as mild type and 13 (19.9%) as moderate type. The mean and standard deviation of QTc in patients with NAFLD was significantly higher  than those without NAFLD (446.46 ± 14.39 vs. 427.58 ± 14.49 milliseconds and p < 0.001). Moreover, the prevalence of increased QTc in patients with NAFLD was significantly higher than that of non-afflicted patients (73.9% vs. 21.4% and p < 0.001). After adjusting the existing independent and background variables, long QTc interval had a significant and positive relationship with NAFLD (p < 0.001, 95% CI: 1.21-4-86 and OR = 1.48). Conclusion: Considering the relationship between QT interval increase and NAFLD, appropriate measures and programs can reduce the risk of further complications in high-risk patients. Timely prevention via planning necessary interventions can avert the development of adverse effects. Arrhythmia, Non-alcoholic fatty liver, QTc interval آریتمی, فاصله QTc, کبد چرب غیرالکلی 0 0 http://idap.ir/browse.php?a_code=A-10-2-8&slc_lang=fa&sid=1 2025/08/8 1404/5/17 2024/07/31 1403/5/10 Farahnaz Nikdoost Department of Cardiology فرحناز نیک‌دوست 00319475328460065 00319475328460065 Yes گروه قلب و عروق Amir Anoushirvani Depertement of Gastroenterology and Hepatology امیر انوشیروانی 00319475328460066 00319475328460066 No گروه داخلی Department of Cardiology فرزاد مسعود کبیر 00319475328460067 00319475328460067 No گروه قلب و عروق Department of Cardiology حامد طاهری 00319475328460068 00319475328460068 No گروه قلب و عروق

fa بررسی ارتباط بین نیتریک اکسید بازدمی (FeNO)، حجم بازدمی اجباری در یک ثانیه (FEV1) و امتیاز آزمون کنترل آسم (ACT) در بیماران مبتلا به آسم زمینه و هدف: هدف اصلی مدیریت آسم، دستیابی و حفظ کنترل بالینی بیماری است. در بیماران مبتلا به آسم، وجود عوامل مختلف تأثیرگذار در کنترل بیماری، اهمیت نظارت بر پاسخ به درمان را با اقداماتی غیر از معیارهای بالینی نشان می‌دهد. شاخص‌های عملکرد ریوی مانند حجم بازدمی اجباری در یک ثانیه (1FEV) و نیتریک اکسید بازدمی (FeNO) می‌توانند در ارزیابی شدت و کنترل آسم نقش داشته باشند. آزمون کنترل آسم (ACT) نیز یک ابزار معتبر برای ارزیابی سطح کنترل بیماری در این بیماران می‌باشد. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی وضعیت کنترل بیماران مبتلا به آسم براساس نمره ACT، نتایج اسپیرومتری، و سطح FeNO و همچنین بررسی ارتباط میان این شاخص‌ها انجام شد. روش‌ها: این مطالعه مقطعی بر روی بیماران بزرگسال مبتلا به آسم مراجعه‌کننده به بخش اسپیرومتری بیمارستان دکتر شریعتی تهران انجام شد. پرسشنامه آزمون کنترل آسم، توسط بیماران تکمیل شد و براساس معیارهای پیشنهادشده توسط ابتکار جهانی برای آسم (GINA)، شرکت‌کنندگان به 3 گروه خوب کنترل‌شده، نیمه کنترل‌شده، و کنترل‌نشده تقسیم شدند. سپس تمامی بیماران تحت اسپیرومتری قرار گرفتند و سطح نیتریک اکسید بازدمی اندازه‌گیری شد. یافته‌ها: این مطالعه شامل 92 بیمار مبتلا به آسم (52 زن و 40 مرد) بود که براساس سطح کنترل آسم به سه گروه تقسیم شدند: کنترل‌نشده (38=n)، کنترل نسبی (27=n)، و کاملاً کنترل‌شده (27=n). میانگین سنی شرکت‌کنندگان 58/14±18/46 سال بود و تفاوت معناداری بین گروه‌ها از نظر سن، جنسیت، مصرف منظم دارو، سابقه آتوپیا، سابقه خانوادگی آسم، وضعیت مصرف سیگار، و استفاده از کورتیکواستروییدها مشاهده نشد (05/0 > P). بیماران با آسم کنترل‌شده به‌طور قابل‌توجهی مقادیر 1FEV بالاتری نسبت به سایر گروه‌ها داشتند (025/0=P)، درحالی‌که تفاوت معناداری در حجم بازدمی اجباری در یک ثانیه به ظرفیت حیاتی اجباری (/FVC1EFV) مشاهده نشد (141/0=P). سطح FeNO در بیماران با آسم کنترل‌نشده به طور قابل‌توجهی بالاتر از سایر گروه‌ها بود (026/0=P) و همچنین در مردان نسبت به زنان بیشتر بود (007/0=P). نتایج همبستگی نشان داد بین FeNO و 1FEV (019/0=P، 262/0- =r) و همچنین FeNO و نمره ACT (028/0=P، 230/0- =r)، همبستگی معکوس و معنادار ضعیفی وجود دارد. درحالی‌که بین 1FEV و نمره ACT یک همبستگی مثبت و معنادار ضعیف دیده شد (041/0=P، 229/0=r). نتیجه‌گیری: همبستگی معکوس بین FeNO با 1FEV و همچنین نمره ACT مشاهده شد، درحالی‌که بین 1FEV و نمره ACT همبستگی مثبت وجود داشت. همبستگی مشاهده‌شده بین امتیاز ACT و 1FEV اهمیت اسپیرومتری را در پیگیری بالینی این بیماران افزایش می‌دهد. از سوی دیگر، سطح FeNO می‌تواند به عنوان یک شاخص زیستی برای کنترل آسم در کنار پارامترهای عملکرد ریوی مورد استفاده قرار گیرد.   Background: The primary goal of asthma management is to achieve and maintain clinical control of the disease. In patients with asthma, the presence of various factors influencing disease control highlights the importance of monitoring treatment response through measures beyond clinical criteria. Pulmonary function indices such as forced expiratory volume in one second (FEV1) and fractional exhaled nitric oxide (FeNO) play a role in assessing asthma severity and control. The Asthma Control Test (ACT) is also a validated tool for evaluating disease control levels in these patients. This study aimed to assess asthma control status based on ACT scores, spirometry results, and FeNO levels, while examining correlations among these indicators. Methods: This cross-sectional study was conducted on adult asthma patients visiting the spirometry unit at Dr. Shariati Hospital, Tehran. Patients completed the ACT questionnaire, and were categorized into three groups based on the Global Initiative for Asthma (GINA) criteria: well-controlled, partially controlled, and uncontrolled asthma. Subsequently, the patients underwent spirometry, and their FeNO levels were measured. Results: The study included 92 asthma patients (52 women and 40 men), who were categorized into three groups based on their level of asthma control: uncontrolled (n=38), partially controlled (n=27), and well-controlled (n=27). The mean age of participants was 46.18±14.58 years. There were no significant differences between groups in terms of age, gender, regular medication use, history of atopy, family history of asthma, smoking status, or corticosteroid use  (P > 0.05). Patients with well-controlled asthma had significantly higher FEV1 values than other groups (P=0.025), while no significant difference was observed in FEV1/FVC (P=0.141). FeNO levels were significantly higher in the uncontrolled asthma group compared with other groups (P=0.026), and were also higher in men than in women (P=0.007). Correlation analysis showed a weak but significant inverse correlation between FeNO and FEV1 (r=-0.262, P=0.019), as well as between FeNO and ACT scores (r=-0.230, P=0.028). A weak positive correlation was observed between FEV1 and ACT scores (r=0.229, P=0.041). Conclusion: An inverse correlation was found between FeNO levels and both FEV1 values and ACT scores, while a positive correlation was observed between FEV1 values and ACT scores. These findings emphasize the importance of spirometry in clinical follow-up of asthma patients. Additionally, FeNO levels can serve as a biomarker for asthma control alongside pulmonary function parameters. Asthma, Asthma Control Test, Fractional Exhaled Nitric Oxide, Forced Expiratory Volume in One Second, Spirometry آسم, اسپیرومتری, حجم بازدمی اجباری در یک ثانیه, آزمون کنترل آسم, نیتریک اکسید بازدمی 55 62 http://idap.ir/browse.php?a_code=A-10-2-9&slc_lang=fa&sid=1 2025/08/82025/08/9 1404/5/18 2024/07/312025/01/29 1403/11/10 Elnaz Ezzati Department of Internal Medicine الناز عزتی 00319475328460069 00319475328460069 No گروه داخلی Keivan Gohari Moghadam Respiratory Disease Ward کیوان گوهری‌مقدم 00319475328460070 00319475328460070 No گروه بیماری‌های تنفسی، Rasoul Aliannejad Division of Pulmonary and Critical Care رسول علیان‌نژاد 00319475328460071 00319475328460071 No بخش ریه و مراقبت‌های ویژه، Mahnaz Pejman Sani Endocrinology and Metabolism Research Center مهناز پژمان ثانی 00319475328460072 00319475328460072 Yes مرکز تحقیقات غدد و متابولیسم Marjan Akhavan Department of Internal Medicine مرجان اخوان 00319475328460073 00319475328460073 No گروه داخلی

fa عوامل مرتبط با بی‌خوابی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2: یک مطالعه مقطعی سابقه و هدف: بسیاری از افراد مبتلا به دیابت کیفیت خواب ضعیف یا بی‌خوابی را تجربه می‌کنند. این مشکلات خواب نه‌تنها بر کیفیت زندگی این افراد تأثیر می‌گذارد، بلکه می‌تواند بر کنترل قند خون و مدیریت دیابت نیز اثرگذار باشد. بنابراین، مطالعه حاضر به تعیین عوامل مرتبط با شدت بی‌خوابی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 پرداخته است. روش‌ها: این مطالعه مقطعی بر روی 229 بیمار مبتلا به دیابت نوع ۲ که به کلینیک دیابت دانشگاه تهران در سال 1401 مراجعه کرده‌اند انجام شد. داده‌ها، شامل اطلاعات دموگرافیک، آزمایش‌های خونی، پرسشنامه ارزیابی شدت بی‌خوابی (ISI)، پرسشنامه افسردگی (9-PHQ)، پرسشنامه اضطراب (7-GAD) پرسشنامه عملکرد شناختی (MoCA) از بیماران جمع‌آوری شد. بیماران با امتیاز بی‌خوابی بالاتر از 15 به عنوان گروه با بی‌خوابی متوسط تا شدید در نظر گرفته شدند. از تحلیل رگرسیون لجستیک چندمتغیره برای شناسایی عوامل مرتبط با بی‌خوابی استفاده گردید. یافته‌ها: در این مطالعه، 179 بیمار با امتیاز ISI پایین‌تر از 15 و 50 بیمار با امتیاز ISI بالاتر از 15 شناسایی شدند. میانگین سنی در هر دو گروه مشابه بود (328/0=P)، اما در گروه با اختلال بی‌خوابی، درصد مردان بیشتر (70 درصد) بود (023/0=P). یافته‌های تحلیل رگرسیون لجستیک چندمتغیره نشان‌دهنده آن است که چندین عامل به‌طور معنی‌داری با افزایش احتمال بی‌خوابی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 مرتبط هستند. اولین عامل برجسته، سطح پلاکت‌ها است که با افزایش آن، احتمال بی‌خوابی افزایش می‌یابد (015/1-003/1[CI]: فاصله اطمینان 95 درصد، 009/1=[OR] نسبت شانس). همچنین، افسردگی که با استفاده از پرسشنامه 9-PHQ ارزیابی شد، به‌طور قابل‌توجهی با افزایش احتمال بی‌خوابی ارتباط دارد (237/1-090/1 CI: 95 درصد، 161/1=OR). علاوه بر این، کاهش عملکرد شناختی که با نمره پایین‌تر در پرسشنامه MoCA اندازه‌گیری شد، به‌طور معنی‌داری با افزایش احتمال بی‌خوابی مرتبط است (987/0-853/0 CI: 95 درصد، 918/0=OR). همچنین، مدت زمان ابتلا به دیابت با کاهش احتمال بی‌خوابی مرتبط بود؛ به‌طوری‌که با هر سال افزایش مدت بیماری، احتمال بی‌خوابی 7 درصد کاهش می‌یابد (992/0-883/0 CI: 95 درصد،936/0=OR). نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که عواملی مانند مدت زمان ابتلا به دیابت، سطح پلاکت‌ها، افسردگی و عملکرد شناختی با شدت بی‌خوابی در بیماران دیابتی نوع 2 مرتبط هستند. به‌طور خاص، مدت زمان ابتلا به دیابت با کاهش بی‌خوابی همراه بوده، درحالی‌که سطح پلاکت‌ها، افسردگی و عملکرد شناختی ضعیف احتمال بی‌خوابی را افزایش می‌دهند.   Background: Poor sleep quality and insomnia are common among individuals with diabetes. Sleep disturbances can negatively affect overall well-being and interfere with blood sugar control as well as diabetes management. This study aimed to identify factors associated with insomnia severity in patients with type 2 diabetes. Methods: This cross-sectional study included 229 patients diagnosed with type 2 diabetes who visited the diabetes clinic at Tehran University of Medical Sciences in 2022. Demographic information, laboratory results, and data from several standardized questionnaires were collected, including the Insomnia Severity Index (ISI), Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9) for depression, Generalized Anxiety Disorder-7 (GAD-7) for anxiety, and the Montreal Cognitive Assessment (MoCA) for cognitive function. Patients with an ISI score above 15 were classified as having moderate-to-severe insomnia. Multivariate logistic regression analysis was then used to identify factors associated with insomnia. Results: Among the participants, 179 had an ISI score below 15, while 50 had a score above 15. The mean age was similar between the two groups (P=0.328); however, the percentage of men was significantly higher in the insomnia group (70%, P=0.023). Multivariate logistic regression analysis identified several factors significantly associated with increased odds of insomnia in patients with type 2 diabetes. Specifically, higher platelet counts were associated with an increased likelihood of insomnia (odds ratio [OR] = 1.009, 95% confidence interval [CI]: 1.003–1.015). Furthermore, higher depression scores were significantly linked to increased odds of experiencing insomnia (OR = 1.161, 95% CI: 1.090–1.237). Conversely, lower cognitive function scores were significantly associated with an increased likelihood of insomnia (OR=0.918, 95% CI: 0.853–0.987). Interestingly, a longer duration of diabetes was negatively associated with insomnia, indicating that each additional year of diabetes reduced the risk of insomnia by 7% (OR=0.936, 95% CI: 0.883–0.992). Conclusion: This study identified several factors associated with insomnia severity in type 2 diabetes, including diabetes duration, platelet levels, depression, and cognitive function. Specifically, longer durations of diabetes were associated with a decreased risk of insomnia. Conversely, higher platelet levels, depression, and cognitive impairment were linked to an increased risk. These findings highlight the importance of screening for and managing sleep disturbances in patients with diabetes to improve overall health and diabetes management. Type 2 Diabetes, ISI Questionnaire, Insomnia, Depression, Cognitive Function افسردگی, بی‌خوابی, پرسشنامه ISI , دیابت نوع 2, عملکرد شناختی 63 71 http://idap.ir/browse.php?a_code=A-10-2-10&slc_lang=fa&sid=1 2025/08/82025/08/92025/08/9 1404/5/18 2024/07/312025/01/292025/01/29 1403/11/10 Asieh Mansour Endocrinology and Metabolism Research Center 00319475328460074 00319475328460074 Yes Atefeh Amrollahi Bioky Endocrinology and Metabolism Research Center 00319475328460075 00319475328460075 No Athena Dehghan Najm Abadi Clinical Psychology and Family Research Institute 00319475328460076 00319475328460076 No

fa مقایسه تعداد گلبول‌های سفید خون در بین بیماران HIV مثبت مبتلا به سپسیس با بیماران HIV منفی مبتلا به همین سندرم مراجعه‌کننده به اورژانس مجتمع بیمارستانی امام خمینی تهران سابقه و هدف: تعداد گلبول‌های سفید خون و به‌خصوص لکوسیتوزیس یکی از عناصر کلیدی در معیارهای تشخیص سپسیس است. اگرچه بیماران مبتلا به HIV به دلیل کاهش تعداد لنفوسیت‌ها معمولاً تعداد گلبول‌های سفید خون کمتری دارند، معیارهای خاصی برای آنها از نظر تعداد لکوسیت برای تشخیص سپسیس ایجاد نشده است. روش: ما یک مطالعه مقطعی را در یک مرکز بیمارستانی ارجاعی دانشگاهی انجام دادیم که در آن بیماران HIV مثبت و HIV منفی مراجعه‌کننده به اورژانس با تشخیص سپسیس، که شاخص‌های ورود به مطالعه را داشتند وارد مطالعه شدند. اطلاعات بیماران از نظر شاخص‌های دموگرافیک، بالینی، تعداد گلبول‌های سفید خون، سطح هموگلوبین، تعداد پلاکت‌ها، سطوح ESR و CRP سرم جمع‌آوری‌شده و بین دو گروه مورد مقایسه  قرار گرفت. یافته‌ها: 60 بیمار HIV مثبت و 60 بیمار HIV منفی با تشخیص سپسیس وارد مطالعه شدند. میانگین تعداد گلبول‌های سفید خون در افراد HIV مثبت در مقایسه با HIV منفی به صورت معنی‌داری کمتر بود (5327 سلول در میلی‌متر مکعب در HIV مثبت و 12627 سلول در میلی‌متر مکعب در افراد HIV منفی (000/0 = p-value). میانگین هموگلوبین سطح پایین‌تری در گروه HIV مثبت داشت (g/dL 3/9 در HIV-1 مثبت (000/0 = p)، و بیماران HIV مثبت میانگین تعداد پلاکت کمتری داشتند (/mL185000 در بیماران HIV مثبت و /mL230000 در بیماران HIV منفی) (033/0 = p-value). میانگین سطح سرمی CRP در بیماران HIV مثبت کمتر از گروه HIV منفی بود (56 میلی‌گرم در لیتر در بیماران HIV مثبت در مقابل 77 میلی‌گرم در لیتر در گروه منفی) (015/0 = p-value). میانگین سطوح ESR و علائم حیاتی (فشار خون، دمای بدن، ضربان قلب، و تعداد تنفس) بین دو گروه تفاوت معنی‌داری نداشتند. نتیجه‌گیری: یافته‌های مطالعه ما نشان داد که تعداد گلبول‌های سفید خون احتمالاً متغیر قابل اعتمادی برای تشخیص سپسیس در بیماران HIV مثبت نیست، اما سایر معیارهای بالینی سندرم پاسخ التهابی سیستمیک (SIRS) از جمله دما، ضربان قلب، و تعداد تنفس برای این منظور معتبرتر هستند.   Background: White blood cell count, and especially leukocytosis, is a key element in the diagnostic criteria for sepsis. Although HIV-infected patients usually have lower white blood cell counts due to decreased lymphocyte counts, no specific leukocyte count criteria have been established for sepsis diagnosis. Methods: This cross-sectional study was conducted in a university referral hospital and involved HIV-positive and HIV-negative patients who presented to the emergency department with sepsis and met the inclusion criteria. Demographic and clinical parameters of patients, white blood cell count, hemoglobin level, platelet count, serum ESR and CRP levels were collected and compared between the two groups. Results: A total of 60 HIV-positive and 60 HIV-negative patients, all diagnosed with sepsis syndrome were enrolled in the study. The mean white blood cell count was significantly lower in HIV-positive patients compared with the HIV-negative group (5327 cells/mm3 vs. 12627 cells/mm3; p-value = 0.000). Moreover, the mean hemoglobin level was lower in the HIV-positive group (9.3 g/dL, p. = 0.000), and HIV-positive patients had a lower mean platelet count (185,000/ml vs. 230,000/ml) (p-value = 0.033). The mean serum CRP level in HIV-positive patients was lower than in the HIV-negative group (56 mg/L vs. 77 mg/L, p-value = 0.015). The mean ESR levels and vital signs (blood pressure, body temperature, heart rate, and respiratory rate) did not differ significantly between the two groups. Conclusion: The findings of our study showed that white blood cell count is probably not a reliable variable for diagnosing sepsis in HIV-positive patients, but other clinical criteria of systemic inflammatory response syndrome (SIRS), including temperature, heart rate, and respiratory rate are more valid for this purpose.   AIDS, Inflammatory Factors, Sepsis, White blood cells سپسیس, فاکتورهای التهابی, گلبول‌های سفید خون, HIV 72 77 http://idap.ir/browse.php?a_code=A-10-2-11&slc_lang=fa&sid=1 2025/08/82025/08/92025/08/92025/08/9 1404/5/18 2024/07/312025/01/292025/01/292025/01/29 1403/11/10 Iman Abbaspour Department of Radiology ایمان عباسپور 00319475328460077 00319475328460077 Yes گروه رادیولوژی

fa زن 46 ساله با سابقه مالتیپل اسکلروز و تظاهر درد شکم: معرفی مورد و بحث بیمار زنی 46 ساله با سابقه مالتیپل اسکلروز و جراحی بای‌پس عروقی آئورتوفمورال، با درد ناگهانی در سمت چپ شکم مراجعه کرده است. معاینه جسمی حساسیت در ناحیه هیپوکندر چپ را نشان داد و تصویربرداری شکم انفارکت طحال را تأیید کرد. بررسی‌های بیشتر نشان‌دهنده وجود آنتی‌بادی‌های آنتی‌فسفولیپید در خون بیمار بود، که تأییدی بر سندرم آنتی‌فسفولیپید (APS) به عنوان علت احتمالی این وضعیت بود. APS یک بیماری خودایمنی است که باعث ایجاد لخته‌های خونی در عروق می‌شود و می‌تواند تظاهرات مختلفی مانند ترومبوز شریانی و وریدی، سقط‌های مکرر، و درگیری اعضایی مانند کلیه‌ها، مغز، و قلب داشته باشد. شیوع APS در افراد جوان‌تر و زنان بیشتر است و معمولاً به‌عنوان یک بیماری اولیه یا ثانویه (مرتبط با لوپوس) دیده می‌شود. درمان اصلی این بیماری شامل استفاده از داروهای ضدانعقاد مانند هپارین و وارفارین برای جلوگیری از ایجاد لخته‌های بیشتر است. در موارد حاد، ممکن است نیاز به درمان‌های تهاجمی‌تر مانند پلاسمافرز یا تجویز کورتیکواستروییدها باشد. بیمار تحت درمان با داروهای ضدانعقاد قرار گرفت و پس از پایدار شدن وضعیت، با توصیه‌های لازم برای پیشگیری از عوارض بعدی، مرخص شد. A 46-year-old woman with a history of multiple sclerosis and aortofemoral bypass surgery presented with sudden pain in the left side of the abdomen. Physical examination revealed tenderness in the left hypochondrium, and abdominal imaging confirmed splenic infarction. Further investigations detected the presence of antiphospholipid antibodies in her blood, supporting the diagnosis of antiphospholipid syndrome (APS) as the likely underlying cause. APS is an autoimmune disorder that leads to abnormal thrombosis formation in vessels and can manifest as either arterial or venous thrombosis, recurrent miscarriages, and organ involvement, including the kidneys, brain, and heart. APS is more commonly seen in younger individuals and women, either as a primary condition or secondary to lupus. The cornerstone of treatment involves anticoagulation therapy, typically with heparin and warfarin, to prevent further thrombotic events. In acute cases, more aggressive interventions such as plasmapheresis or corticosteroids may be necessary. The patient was treated with anticoagulants, and after stabilization, she was discharged with recommendations to prevent future complications. Abdominal pain, Anticoagulation, Antiphospholipid syndrome, Autoimmune disease, Thrombosis بیماری خودایمنی, ترومبوز, درد شکم, درمان ضدانعقاد, سندرم آنتی‌فسفولیپید 78 82 http://idap.ir/browse.php?a_code=A-10-2-12&slc_lang=fa&sid=1 2025/08/82025/08/92025/08/92025/08/92025/08/9 1404/5/18 2024/07/312025/01/292025/01/292025/01/292025/01/29 1403/11/10 Nazanin Nourbakhsh Hematology, Oncology & Bone Marrow Transplant Research Center نازنین نوربخش 00319475328460078 00319475328460078 Yes مرکز تحقیقات هماتولوژی، انکولوژی و پیوند مغز استخوان

fa گزارش بالینی: دختر جوان با سردرد و فشارخون بالا افزایش فشار خون از جمله شایع‌ترین بیماری‌های شناخته شده در سطح جامعه می‌باشد که به کمک دسته‌های متنوعی از داروهای خوراکی و تزریقی قابل کنترل می‌باشد. با این وجود لزوم افتراق علل ثانویه هیپرتانسیون از انواع اولیه (اسنشیال) و بررسی به موقع آن از اهمیت زیادی برخوردار می‌باشد. عدم کنترل افزایش مزمن فشار خون با سه دسته دارویی مختلف، وجود همزمان اختلال اسید و باز یا هیپوکالمی ‌و وجود سابقه خانوادگی هیپرتانسیون زودرس یا حوادث مغزی- عروقی زودرس از جمله شواهدی است که می‌بایست توجه پزشک معالج را به بررسی علل ثانویه فشار خون جلب کند. در این گزارش بالینی یک خانم جوان با فشار خون بالا و سردرد مورد بررسی قرار می‌گیرد.   Hypertension remains one of the most prevalent chronic diseases worldwide, and is generally manageable through a variety of oral and parenteral anti-hypertensive agents. Nonetheless, distinguishing between essential and secondary hypertension is crucial, as the latter may be reversible if the underlying cause is identified and treated. Clues suggestive of secondary hypertension include poor blood pressure control despite the use of three anti-hypertensive drug classes, concurrent acid-base disturbances or hypokalemia, and a family history of early-onset hypertension or premature cerebrovascular events. This case report presents a young woman with elevated blood pressure and headache, highlighting the importance of evaluating for secondary causes of hypertension. Essential Hypertension, Hypertension, Hypokalemia, Secondary Hypertension فشار خون بالا, فشار خون اولیه, فشارخون ثانویه, هیپرکالمی 83 85 http://idap.ir/browse.php?a_code=A-10-2-13&slc_lang=fa&sid=1 2025/08/82025/08/92025/08/92025/08/92025/08/92025/08/9 1404/5/18 2024/07/312025/01/292025/01/292025/01/292025/01/292025/01/29 1403/11/10 Maryam Jahangiri Departement of Internal Medicine, Tehran University of Medical Sciences مریم جهانگیری 00319475328460079 00319475328460079 Yes گروه بیماری‌های داخلی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، بیمارستان شریعتی

fa اهمیت تعیین حجم نمونه دقیق در مطالعات کارآزمایی بالینی تعیین صحیح و دقیق حجم نمونه یکی از مراحل اساسی در طراحی مطالعات کارآزمایی بالینی است که به‌طور مستقیم بر کیفیت و مورد اعتماد بودن نتایج پژوهش تأثیر می‌گذارد. انتخاب حجم نمونه مناسب و دقیق، نه‌تنها توان آماری کافی برای شناسایی اثرات درمانی معنادار را تضمین می‌کند، بلکه با کاهش هزینه‌ها و ملاحظات اخلاقی مرتبط با جذب بیش‌ازحد شرکت‌کنندگان، به مدیریت بهینه منابع کمک می‌کند. هدف اصلی از محاسبه حجم نمونه، دستیابی به توان آماری قابل‌قبول است Determining the correct and accurate sample size is a crucial step in designing clinical trials, as it directly impacts the quality and reliability of the research outcomes. Selecting an appropriate sample size not only ensures sufficient statistical power to detect meaningful treatment effects but also helps in the optimal management of resources by reducing costs and addressing ethical considerations related to the recruitment of surplus participants. The primary objective of sample size calculation is to achieve an acceptable level of statistical power Clinical trial, Sample Size, Type I Error, Type II Error حجم نمونه, خطای نوع اول, خطای نوع دوم, کارآزمایی بالینی 86 87 http://idap.ir/browse.php?a_code=A-10-2-14&slc_lang=fa&sid=1 2025/08/82025/08/92025/08/92025/08/92025/08/92025/08/92025/08/9 1404/5/18 2024/07/312025/01/292025/01/292025/01/292025/01/292025/01/292025/01/29 1403/11/10 Masoud Imani Department of Biostatistics, School of Public Health, Iran University of Medical Sciences مسعود ایمانی 00319475328460080 00319475328460080 Yes گروه آمار زیستی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی ایران